Het gespreksonderwerp van de avond is door of het bestuur of door één van de leden zelf ingebracht. Dit gespreksonderwerp gaat uiteraard over alles wat in verband kan staan met homoseksualiteit. Hieronder zie je als voorbeeld een aantal onderwerpen die zijn ingebracht:

Hoe reageerde je omgeving (familie, vrienden, kennissen, collega's, buren) op jou, nadat bekend werd, dat je meer van de herenliefde dan van de vrouwenliefde was? Zijn ze je anders gaan benaderen? Heb je vrienden hierdoor verloren? Of vinden ze het juist heel interessant? Hoe gaan de collega's met jouw seksuele voorkeur om? Ben je ooit hierom gediscrimineerd? Of kun je er wellicht jouw voordeel mee doen?

De term hetero-look zag je in het verleden nogal eens in de advertenties opduiken. Daar werd veelal mee bedoeld: aan mij zie je ‘het’ niet. Hoe reageer jij op zo'n mededeling? En denk je dat mensen 'het' aan je zien? Vind je dat erg?

De een die wil de ander, maar die ander wil de ene niet. Die ander wil een ander en die ene heeft verdriet. Zo ging het en zo gaat het, zo gaat het altijd aan, zo gaat het altijd uit, en zo zal het altijd gaan.... Woorden van Ramses Shaffy, over een probleem, dat zo oud is als de mensheid zelf.

Kern van het probleem: We lopen allemaal achter elkaar aan en dan? Ben jij wel eens afgewezen en/of in de steek gelaten? En hoe heb jij dat ervaren? En anders om: Heb jij wel eens iemand verlaten om een ander? Hoe was dat? En nog een variant: Heeft iemand zijn relatie wel eens om jou beëindigd? Hetzelfde probleem, gezien vanuit meerdere gezichtspunten, genoeg stof voor een late zomeravond...

De meeste van ons hebben (misschien) een relatie achter de rug, hetzij in de homo-wereld, hetzij in de hetero-sfeer. Opeens ben je alleen. Wat ga je doen? Eerst je leven herschikken of je gelijk in een nieuwe relatie storten?

Te vaak hoor je nog in onze discussie, dat mensen ook die hetero-relatie niet los kunnen laten en dan toch op de rand van het ene en het andere aan het balanceren zijn. Neem je afstand van dat geheel? Kom er voor uit wat je bent en ga je leven herschikken? Of stort je niet gelijk in een nieuwe relatie, ook al is al het homo gebeuren leuk en lekker? Of probeer je jezelf te hervinden?

Een advies: geniet van het leven en maak er iets moois van. We leven allemaal uiteindelijk toch veel te kort. Daarom, eenzaam hoeft niemand te zijn en een zachtaardige arm om je heen is er altijd wel te vinden. Is dat wel zo? Of ga niet in je eenzaamheid te snel op uitnodigingen in? Doe het doordacht? Hoe pak je je nieuwe identiteit op? Laat je zien wie je eigenlijk bent? Of is het maar beter om het zo te laten? Heel veel vragen: geef je reactie eens op het bovenstaande.